MAREK EDELMAN:
„Jak to co działo się ze mną po wojnie? Miałem dwadzieścia pięć kochanek, co drugi dzień inną, no i co tu będę opowiadał!
W życiu to ja lubię kawior i piękne dziewczyny”.

MAREK EDELMAN:
„Bóg? Dajcie mu spokój. On śpi”.

MAREK EDELMAN:
„Skoro dotychczas nie zbudowano Królestwa Bożego na ziemi, to pewnie nie jest to możliwe. A jeśliś głodny, to zamiast się modlić, lepiej poszukaj sobie suchara”.

Styczeń 1969 roku: Marek Edelman namawia swojego profesora na ryzykowną i pionierską operację serca.
MAREK EDELMAN:
„Jak nie zaryzykujemy, ten chory i tak umrze. A tak przynajmniej spróbujemy zdążyć przed Panem Bogiem”.

Kwiecień 1946: Marek Edelman z Elżunią, córką zabitego przyjaciela z powstania, staje na ruinach getta.
MAREK EDELMAN:
„Świętujemy, pamiętając o tych, co odeszli. Przyrzekłem sobie chodzić tam do końca życia…”

MAREK EDELMAN:
Pamiętam Rut, naszą łączniczkę, którą chciałem wyprowadzić z getta. Ale nie poszła, bo nie chciała zostawić matki. I tej samej nocy w jakimś schronie je zasypało… Ktoś, kto dołączył do swojej matki, aby sama nie szła na śmierć, jest takim samym bohaterem jak ten, co zginął z bronią w ręku”.

MAREK EDELMAN:
Wrzesień 1942. Inka, 22-letnia stażystka w szpitalu dziecięcym w getcie, podaje malutkim pacjentom truciznę, aby uchronić je od wywózki do gazu i zapewnić im śmierć w spokoju.
„To była bohaterka. Bo zamiast trzymać tę truciznę dla siebie i swoich najbliższych, oddała ją tym dzieciom”.

MAREK EDELMAN:
„W szpitalnej siostrze zakochał się lekarz, folksdojcz. Ale gdy likwidowano szpital - zabrano ją. Gdy lekarz dowiaduje się o tym, biegnie na Umschlagplatz, pokazuje niemiecką legitymację, odnajduje ją w tłumie i wyprowadza. Potem kochają się przez całą noc, a potem ją i jej chorego męża wyprowadza z getta i wynajmuje im mieszkanie pod Warszawą. Codziennie przywozi im jedzenie. Za każdym razem wychodzą z nią na pół godziny do lasu. Któregoś zastaje mieszkanie puste. Sąsiedzi mówią, że właśnie ich rozstrzelano przy torze kolejowym. Idzie tam, klęka i długo się modli. Tak się skończyła ta miłość”.

MAREK EDELMAN:
Czasem musisz kraść – z głodu, dla dziecka, żeby zjadło… Ale nigdy dla wzbogacenia się.

MAREK EDELMAN:
„Prawda? To są bajki. Kto chce znać prawdę, że umiera? Kiedy nagle coś się dzieje, to on by chciał jeszcze trochę tego słońca zobaczyć, albo z córeczką się pocałować, albo wnuczce kupić zabawkę. Nikt nie chce odejść. Nikt nie chce takiej prawdy… Zresztą – bo i skąd można wiedzieć, że ktoś ma umrzeć? Tego nigdy nie wiadomo”.

MAREK EDELMAN:
Tuż przed likwidacją getta, hitlerowcy rozdawali wybranym Żydom tzw. numerki życia – znaczyły, że ich właściciele zostaną wywiezieni jako ostatni. To był przedmiot największego pożądania.
„Pamiętam, jak pani Tennebaumowa odebrała sobie życie, by swój numerek oddać córce. I córka została sama i nagle się zako­chała. Rozkwitła w tym. Przez trzy miesiące żyła z chłopcem i nic innego nie było po niej widać, tylko tę miłość. Mówiła, że to są najszczęśliwsze miesiące w jej życiu. Potem oczywiście oboje zginęli”.

Na Umchlagplatzu panowała cisza. Ludzie starali się do końca trzymać razem.
MAREK EDELMAN:
„Trzeba być z bitymi, słabymi, nawet wtedy, kiedy nie można im pomóc. Trzeba trzymać ich za rękę”.